به گزارش پایگاه خبری قم نا ، دکتر محمد قریب، که به پدر طب اطفال ایران معروف است از جمله بزرگان علمی کشور است که شاید در هفته‌ای که به نام سلامت نامیده شده از وی کمتر یاد شده باشد. پزشکی که برای بیمارانش همچون پدر بود.

به گزارش پایگاه خبری قم نا به نقل از مهر ، اگر به قبرستان هزار و چند صد ساله قم سری بزنی و حوصله‌ای برای چرخ زدن میان سنگ قبرها داشته باشی؛ نام‌های آشنا و بزرگ زیاد می‌بینی. از محدثان بزرگی مانند زکریا بن آدم و میرزای قمی گرفته تا مزار ۷ تن از شهدای هفتم تیر. از دلاوران جنگ ۸ ساله تا مفاخر نامدار کشور.

یکی از این مفاخر که نامش شاید در میان دیگر بزرگان مدفون در قبرستان شیخان گم شده باشد، «محمد قریب» پدر طب اطفال در ایران است.

وقتی «علی اصغر خان» در ۱۲۸۸ شمسی همزمان با زوال استبداد صغیر و در یکی از روزهای گرم تابستانی اولین بار چهره پسرش را دید، سرش را بالا گرفت و گفت: «این پسر نام مرا بزرگ می‌کند.» اهل خانه تعجب کردند. او بزرگ فامیل بود و معتمد محل. هیچ خطبه عقدی بدون حضور او جاری نمی‌شد و هر معامله‌ای کوچک و بزرگی با امضای او رسمیت می‌یافت اما سرنوشت برای «محمد» روزهای بزرگ‌تری رقم زدم بود.

محمد در تهران بزرگ شد و با سفرهایی که به همراه پدر و مادرش به شهرها و روستاهای دور افتاده داشت، عمق فقر مردم را با گوشت و پوستش حس کرد. همین موجب شد تا بعد از فارغ‌التحصیل شدن از دارالفنون برای تحصیل طب به فرانسه برود.

سال ۱۳۰۶ شمسی بود که به عنوان اولین گروه دانشجویان ایرانی برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به فرانسه رفت. محمد در پایان سال اول در شهر رن فرانسه موفق به دریافت جایزه لابراتوار تشریح دانشکده پزشکی شد.

پایه گذاری طب اطفال

او ۸ سال بعد اولین ایرانی بود که توانست در کنکور انترنی بیمارستان پاریس موفق شود. عشق به وطن تنها پسر حاج علی اصغر خان را پس از تمام شدن دوران طلایی تحصیل به ایران برگرداند تا به عنوان دانشیار طب در دانشگاه به فعالیت‌های علمی بپردازد.

او نه تنها طب اطفال را در ایران پایه‌گذاری کرد بلکه اولین کسی بود که پزشکان و نظام درمانی ایران آن روزها را با آنتی بیوتیک آشنا کرد.

انجام اولین تعویض خون در ایران و بنیان‌گذار انتقال خون، پایه‌گذاری طب اطفال و تربیت شاگردان بزرگ در آن و تأسیس اولین بیمارستان تخصصی کودکان در دوران بازنشستگی از خدمات اوست.

آزادمنشی در رفتار و گفتار

قریب از لحاظ تفکر سیاسی نیز آزادمنشی خاصی در رفتار و گفتارش داشت. او که بارها در کلاس درس خود در دانشگاه تهران از حکومت نظامی‌ها بر کشور انتقاد کرده بود و به دلیل انتقاد از دولت کودتا همراه با کسانی مانند مهندس بازرگان، سحابی و نعمت‌الهی به دستور شاه از دانشگاه اخراج شد.

این پزشک نه تنها در میان دانشجویان که در میان بیمارانش نیز فردی محبوب بود. شاگردانش که امروز ستون‌های طب کودک در ایران هستند می‌گویند قریب با مرگ هر کودک گریه می‌کرد. بیمارانش او را مانند پدری مهربان دوست داشتند.

محمد قریب در ۶۳ سالگی به سرطان مثانه مبتلا شد و اقدامات درمانی در ایران و آمریکا تأثیر چندانی بر وضعیت جسمی‌اش نداشت.

پدر علم طب اطفال ایران در روز سه شنبه اول بهمن ماه ۱۳۵۳ در بیمارستان مرکز طبی کودکان که سال‌ها محل خدمتش به مردم بود، آرام گرفت و طبق وصیتش در قبرستان شیخان قم به آغوش خاک رفت.