به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرقم (قم‌نا)، با فرارسیدن فصل اجاره منازل، بحث افزایش نجومی رهن و اجاره‌بها در کشور یک بار دیگر به یکی از بحث‌های چالش برانگیز در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است. مشاهدات و بررسی‌ها حاکی از آن است که نرخ اجاره‌بها به صورت سرسام‌آوری با افزایش همراه بوده است و در برخی موارد از دو برابر نرخ سال پیشین برای یک منزل تجاوز کرده است.

این در حالی است که بنا بر مصوبه هیئت دولت، سقف افزایش اجاره بهای مسکن نسبت به اجاره بهای سال ۱۴۰۰، در تهران حداکثر می‌بایست ۲۵ درصد، در کلانشهرهای بالای یک میلیون نفر جمعیت ۲۰ درصد و در سایر شهرها ۱۵ درصد افزایش یابد. مصوبه‌ای که در دولت پیشین نیز نظیر آن صادر شد اما عدم نظارت و جدیت در اجرای آن باعث شده که هیچ کسی برای چنین فرامینی، تره هم خورد نکند.

این موضوع بسیاری از شهروندان را با مشکلات عدیده‌ای مواجه کرده و از بالارفتن ساعات کار سرپرست خانواده‌ها و چند شغله شدن آنان گرفته تا افزایش حاشیه‌نشینی تاثیر مستقیم داشته است. اگر هنگامی که سوار بر یک خودروی تاکسی‌ اینترنتی هستید، به واسطه مشکلات معیشتی سر صحبت را با راننده باز کنید؛ احتمالا فرد راننده دارای شغل دیگری است و  برای گذراندن امور زندگی خود مجبور به مسافرکشی از این راه شده است.

عمده مشکلات معیشتی خانوارها در درجه اول به بحث تهیه مسکن و سرپناه برمی‌گردد که قیمت خرید یا رهن و اجاره آن بدون تبعیت از قاعده و قانون، به صورت تصاعدی در حال افزایش است و اگر مجبور باشید برای تهیه یک مسکن با قیمتی اندکی نازل‌تر، به این در و آن بزنید؛ ممکن است با خانه‌ای مواجه شوید که در دو بنگاه معاملاتی متفاوت، با اختلاف فاحش قیمت برای فروش یا اجاره گذاشته شده است.

این درحالی است که در بسیاری از کشورهای دیگر، دستگاه دلالی به نام مشاوران املاک وجود ندارند و کلیه امور مربوط به تهیه مسکن _از بحث کارشناسی گرفته تا بحث قیمت گذاری آن_ به صورت مستقیم توسط دستگاههای دولتی و شهرداری‌ها انجام می‌شود و یک شهروند عادی حق ندارد برای ملک خود قیمت گذاری کند! از این گذشته مسکن خالی از سکنه در بسیاری از این کشورها، با مالیات گزاف همراه است.

در همین خصوص یک شهروند قمی در گفت‌وگو با قم‌نا ضمن گلایه از نرخ اجاره بها در شهر قم اظهار داشت: “نرخ اجاره‌ها به گونه‌ای شده است که برای تامین مسکن در یک محله نسبتا متوسط قم، باید کل حقوق ماهیانه‌ات را کنار بگذاری تا بتوانی انتظارات صاحب خانه را برآورده کنی. با این وضعیت، استراحت و تفریح رفته رفته بی‌معنی می‌شود و دیگر فقط باید بدوی تا زنده بمانی!”

یک جوان قمی نیز در بخش نظرخواهی حساب اینستاگرام قم‌نا نوشت: “دو سال است که ازدواج کردم و همسر من نیز فردی قناعت پیشه است. برای همین احساس می‌کردم که با شرایط فعلی جامعه می‌شود یک ساده اما خوشی را داشت. اما حالا قیمت مسکن طوری شده است که برای تامین اجاره هردوی ما مجبور به کار کردن هستیم و متاسفانه بسیاری از کارفرمایان هم حاضر به پرداخت حقوق مناسب نیستند.”

فرد دیگری نیز برای ما نوشت: “مسکن دار شدن تبدیل به رویا شده است و افراد با توان مالی پایین و مستاجران، رسما به برده سرمایه‌داران تبدیل شده‌اند و آنها هرکاری که بخواهند با ما انجام می‌دهند و […] هم گوشش بدهکار نیست. به خدا قسم این به دور از انصاف است که همه اثر تورم و گرانی را مستاجرهای بدبخت باید پس دهند.”

شهروند دیگری نیز در بخش تماس با ما ابراز داشت: “آگهی‌های رهن و اجاره را میدیدم و واقعا یک جاهایی نمی‌فهمیدم که کدام یک از دو مبلغ ارائه شده ودیعه یا اجاره است! چرا یک بار برای همیشه تصمیم به خصوصی در این باره گرفته نمی‌شود؟!”