به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبر قم ، حجت‌الاسلام احمد مبلغی بعد از ظهر امروز در هم‌اندیشی فقه حکومتی در سالن جلسات دانشگاه باقرالعلوم(ع) با اشاره به ویژگی‌های فقه اظهار کرد: یکی از این ویژگی‌ها، تکامل‌پذیری فقه است، آسیب‌شناسی فقه به معنای نفی اصالت آن نیست و فقه همیشه در حال تکامل است.

وی ادامه داد: فقه، اصول، چارچوب‌ها و پایه‌هایی اصیل و ماندگاری دارد که تغییرپذیر نیست، برای شناخت این عناصر باید به صورت دقیق فقه را مطالعه کنیم.

رئیس مرکز تحقیقات اسلامی مجلس شورای اسلامی افزود: آسیب‌شناسی بخشی از فلسفه یک علم است، اما آسیب‌شناسی شتاب‌زده و سریع، خود یک آسیب بزرگ است.

مبلغی، فقه و شریعت را با هم متفاوت دانست و تصریح کرد: یکسان‌انگاشتن فقه و شریعت یک خطا است، فقه علمی است که برای رسیدن به شریعت طراحی شده، اما شریعت آن چیزی است که شارع آورده است.

وی ادامه داد: شریعت را خدا داده و از انعطاف اساسی برخوردار است، شریعت منسجم است و امکان شناسایی شریعت با فقه وجود دارد.

رئیس مرکز تحقیقات اسلامی مجلس افزود: اکنون خروجی‌های فقه حجم کمتری نسبت به نیازهای زندگی معاصر دارد، دلیل فاصله افتادن بین فقه و انسان معاصر، مشکلات ساختاری فقه است.

مبلغی فقه را به لحاظ ساختاری شبه ایستا دانست و تصریح کرد: از چند صد سال پیش همین ساختار فعلی را در فقه داریم و پژوهش‌های فقهی هم در همین ساختار صورت می‌گیرد، محقق حلی، ساختار فعلی فقه را آورد و شاهد برجسته بودن زیبایی‌های این ساختار هستیم.

وی ادامه داد: ساختارشناسی یک علم است، ساختار فعلی فقه نمی‌تواند زندگی پیچیده انسان معاصر را به صورت کامل پوشش بدهد و به همین دلیل شاهد آسیب‌های ساختار فقه هستیم، این ساختار حاصل تجربه علمی بشر است و این گونه نیست که امری مقدس باشد که نتوان به آن دست زد.

رئیس مرکز تحقیقات اسلامی مجلس با اشاره به ضرورت تبیین کارآمدی فقه در جامعه اظهار کرد: باید شاهد کارآمدی فتوا در صحنه جامعه باشیم به‌گونه ای که افراد جامعه بگویند که این فتوا مشکل ما را حل کرد و به نیاز زندگی ما پاسخ داد.

وی فقه را واسطه‌ای بین انسان و شریعت دانست و تصریح کرد: باید آسیب‌های فقه از خاستگاه جامعه‌شناسی فقه مورد تحلیل قرار گیرد، اکنون غیاب فقه‌الاجتماع یک آسیب بزرگ است.

مبلغی در پایان خاطرنشان کرد: چون رشته مطالعاتی فقه‌الاجتماع نداریم، تاکنون بسیاری از موضوعات مربوط به فقه اجتماعی ناشناخته مانده یا اگر هم شناخته شده، مطالعاتی که پیرامون آن صورت گرفته، بی‌مبنا و کم‌عمق است.