خدمت به شهروندان و تلاش در راستای تحقق آن شعار که نه اما وعده ای است که همه مسئولان در رده های مختلف مدیریتی کشور همواره به آن تاکید داشته و البته در برخی مواقع در راستای عمل به آن هم قدم بر می دارند.

حال این موضوع در راستای مدیریت شهری تعریف دقیق تری پیدا می کند، به طوری که هر اقدامی در مدیریت شهری مستقیما در جهت رفاه مردم است یا به عبارت دیگر اصل به وجود آمدن چنین مدیریت هایی حل مشکل مردم است.

در این میان خواسته یا ناخواسته بین شهروندان شهرهای مختلف مقایسه ای از لحاظ مدیریت شهری و امکانات موجود در شهر صورت می گیرد و در این بین کم و کاستی های خدمات دهی مدیران شهری مشخص می شود، حال این موضوع که مردم چه میزان از خدمات در هر شهری رضایت دارند و معیار آن ها برای رضایت مندی چیست مورد بحث نیست اما نکته قابل توجه ضرورت ایجاد حداقل ترین امکانات رفاهی برای شهروندان از سوی مدیران شهری است.

معمای پل های عابر پیاده در قم

ماجرای پل های عابر پیاده در قم را هم باید از آن دست خدماتی نام برد که با استقبال مردم روبرو نشده است که البته در این بین شاید حق با مردم باشد.

 فرهنگ سازی و این موضوع که مردم باید خود تمایل به رعایت قانون باشند همواره وجود داشته و دارد اما در این میان ضرورت شناخت خواست مردم و نیز شرایطی که در آن، یک خدمت برای مردم ارائه می گردد هم نقش کلیدی در تحقق و اجرای قانون توسط مردم دارد.

این موضوع که قم سالیانه پذیرای میلیون ها زائی از سراسر کشور است و خود نیز با توجه به وسعت شهری و جمعیتی که دارد از کلانشهری های کشور محسوب می شود در حالی مطرح می شود که خیابان های اصلی این شهر کم عرض و باریک بوده و در طی این سال ها گام های اساسی برای تعریض آن ها صورت نگرفته است.

حال در چنین شرایطی نصب پل های عابر پیاده در این خیابان های کم عرض شاید از لحاظ مدیریت و مهندسی شهری اقدامی درست و قابل قبول باشد اما عدم استفاده از آن را نباید به عدم فرهنگ سازی ارتباط دهیم.

واقعیت این است که خدمتی که ما برای رفاه حال شهروندان ارائه می دهیم باید برای فرد حداقل رفاه و آسایش را ایجاد کند تا وی نسبت به استفاده از این خدمت تشویق شود، در حالی برای شهروندان قمی استفاده از پل عابر پیاده به جای گذشتن از یک خیابانی که عرض آن کمتر از ۲۰ متر است، پیشنهاد می شود که فرد باید حداقل از ۲۵ پله پل عابر پیاده بالا برود و بعد از آن تازه با عبور از عرض خیابان به همین تعداد پله را طی کند.

البته عدم استفاده از این پل ها زمانی بیشتر می شود که ما دریابیم که استفاده از این پل ها برای افراد مسن بسیار دشوارتر و در برخی موارد غیر قابل امکان است.

 حال به نظر می آید برای حل این موضوع باید در کیفیت خدمتی که به مردم ارائه شود تجدید نظر صورت بگیرد، موضوعی که در خصوص پل های عابر پیاده صورت گرفته و برخی از آنها مجهز به پله های برقی شده اند که البته بسیار ی از آن ها با وجود نصب یا هر روز در دست تعمیرند یا این که خراب هستند.

یکی از این پل های هوایی مجهز را می توان در خیابان محمد امین و دقیقا روبروی صدا و سمیا مشاهده کرد، در حالی که علاوه بر وجود ایستگاه اتوبوس، یک مسجد و حوزه علمیه هم دقیقا در چند متری این پل قرار دارد اما درب آهنی پله های برقی این پل قفل و زنجیر شده و غیر قابل استفاده است.

 خوب البته جای شکرش باقی است که این پل ها به یک منبع در آمد تبلیغاتی برای شهرداری تبدیل شده است و حداقل بدون استفاده نمانده است؟

به هر حال به نظر می آید برای تشویق و تمایل مردم برای استفاده از پل های عابر پیاده به جای عبور از عرض خیابان های باریک شهر باید نسبت به تجهیز آن ها به پله های برقی سالم و قابل استفاده اقدام کرد و آن را نباید به پای عدم فرهنگ سازی و یا دلایل دیگری نوشت.

منبع : قم فردا