به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبر قم به نقل از   خبرنگار گروه استان های باشگاه خبرنگاران جوانازقم؛شهر مقدس قم در شب پانزدهم ماه مبارک رمضان میلاد مسعود دومین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت ،کریم اهل بیت ،حضرت امام حسن مجتبی  علیه السلام سراسر نور و شادمانی است.

مردم شهر با  آذین بندی خیابان ها، معابر و هر کوی و برزن جلوه ای خاص به چهره ی شهر  بخشیده اند و با پخش شربت و شیرینی  و برپایی سفره ی کریمانه عشق و ارادت  خود را به سبط اکبر پیامبر مهر و رحمت نشان می دهند.

امشب بارگاه منور و ملکوتی حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها حال و هوای ویژه ای به خود گرفته و میزبان هزاران  شیفته و دلداده ی خاندان اهل بیت عصمت و طهارات(ع) است که در شب میلاد امام حسن (ع)خود را به این مکان نورانی رسانده اند تا میلاد امام حسن(ع)را به بانوی کرامت(س) تبریک بگویند.

مراسم جشن و سرور در جای جای شهر مساجد  به ویژه مسجد مقدس جمکران،بامامزادگان واجب التعظیم بقاع متبرکه با اجرای برنامه های مداحی اهل بیت(ع) بر پا است.

هم چنین امروز اجتماع بزرگ دانش آموزی در صحن امام رضا با حضور نوجوانان برگزار شد، مولودی‌خوانی ،سخنرانی و برگزاری برنامه معارفی ویژه نوجوانان ، آیین نقاره زنی خادمان حرم حضرت فاطمه معصومه سلام‌الله علیها ازجمله برنامه‌های این اجتماع بود.

انتخاب نام حسن از سوی پرودگار

امام حسن مجتبی دومین امام شیعیان جهان است و در نیمه ماه رمضان سوم هجری، اولین فرزند علی علیه‌السلام و فاطمه سلام الله علیها به دنیا آمد. پس از ولادت، نامگذاری از جانب مادر به پدر، و از او به رسول خدا محوّل شد و آن حضرت هم منتظر نامگذاری پروردگار ماند و خدا وی را حسن نامید.

از کودکی تا  خلافت امام حسن(ع)

امام حسن(ع)، هفت سال اول زندگی خود را با پدربزرگش محمد گذراند. تا قبل از کشته‌شدن عثمان بن عفان در سال ۶۵۶ میلادی، حسن از لحاظ سیاسی غیرفعال بود. پس از به‌خلافت‌رسیدن پدرش علی و شروع جنگ‌های داخلی، او از طرف علی به کوفه فرستاده شد تا از بیعت مردم کوفه با حکومت علی اطمینان حاصل کرده و در صورت امکان، سپاهی از مردم آن شهر را برای حمایت لشکریان علی در جنگ جمل فراهم آورد.

وی پدرش را در جنگ صفین نیز یاری کرد.حضرت علی علیه السلام قبل از شهادت، امام حسن را وصی خود تعیین کرد. رسول خدا  قبل از آن به دو گونه این وصایت را اعلام کرده بودند؛ پس از کشته‌شدن علی در سال ۶۶۱، با وجود آن‌که علی جانشینی برای خود انتخاب نکرده‌بود، تعداد زیادی از پیروانش با حسن بیعت کردند. حسن در هنگام انتصابش به‌عنوان خلیفه، به خویشاوندی خود با پیامبر مسلمانان اشاره و تأکید کرد.

.بلافاصله پس از شهادت حضرت علی علیه السلام، امام حسن به مسجد آمد و در سخنانی شیوا تلویحا مردم را به بیعت با خویش فراخواندند.

پس از سخنرانی و با تبلیغ نافذابن عباس مردم کوفه با آن حضرت بیعت کردند. امام نیز بیعتشان را براین اساس که از او پیروی کنند و با هر کس جنگید، بجنگند و با هر کس صلح کرد، صلح کنند، پذیرفت؛ و سپس به تحکیم پایه‌های حکومت خویش پرداخت.

صلح امام حسن علیه السلام

مهمترین حادثه در زندگی امام حسن جریان صلح معاویه با آن حضرت است. تحلیل این حادثه ضروری به نظر می رسد زیرا خود امام صلحش را حجتی بر آیندگان می داند؛ یعنی  بر اساس عملکرد حضرت، وظیفه انسان نیز در شرایط مشابه با آن زمان، صلح و مصالحه است.

بررسی مقدمات و شرایط و عللی که صلح را ایجاب کرد و دقت در کیفیت وقوع صلح و مواد صلحنامه و موشکافی نتایج شیرین صلح برای جناح حق و ضربه‌های سهمگین آن بر جناح باطل به‌خوبی روشن میکند که صلح آن حضرت در حقیقت انقلاب سبزی بود که زمینه انقلاب سرخ حسینی را فراهم ساخت و این نرمش قهرمانانه در کنار آن جنبش ظلم‌ستیزانه، پایه‌ریز انقلاب علمی امام باقر علیه السلام و امام صادق علیه السلام در عصر طلایی خلأ انتقال قدرت از بنی‌امیه به بنی‌عباس گشت و به این ترتیب، اسلام ناب محمدی که در تشیع جلوه‌گر بود، نهال خود را آبیاری نمود و به درخت تنومندی تبدیل کرد.

شهادت کریم اهل بیت علیهم السلام

عملکرد دشمن‌شکن حضرت پس از صلح چنان قدرتمند بود که معاویه را به فکر شهادت آن حضرت انداخت.تلاش موفق امام حسن برای به‌کرسی نشاندن اهداف صلح باعث شد که معاویه طرح قتل حضرت را پیگیری نماید تا بتواند به خواسته دیرین خود یعنی تبدیل خلافت اسلامی به سلطنت موروثی، جامه‌ی عمل بپوشاند. به این ترتیب سمی مهلک تهیه کرد و آن را توسط همسر آن حضرت به او خوراند.

حضرت پس از مدتی درد و رنج، در روز ۲۸ ماه صفر سال ۵۰ هجری به لقاء الله شتافت،برادرش امام حسین علیه السلام، جنازه‌ی او را پس از تغسیل و نماز برای دفن به سوی مسجد و روضه پیامبر برد ولی سرانجام بر اثر ممانعت بنی امیه در بقیع به خاک سپرد.

امام حسن،کریم اهل بیت(ع)

امام حسن مجتبی (ع) نسبت به دردمندان و تیره بختان جامعه بسیار دلسوز بودند و با خرابه ‌نشینان دردمند و اقشار مستضعف و کم‌درآمد همراه و همنشین می‌شدند و دردِ دلِ آن‌ها را با جان و دل می‌شنیدند و به آن ترتیب اثر می‌دادند، و در این حرکت انسان‌دوستانه جز خداوند را مدنظر نداشتند. هیچ فقیر و مسکینی از در خانه حضرت ناامید برنگشت و حتی خود ایشان به سراغ فقرا می‌ رفتند و آن‌ها را به منزل دعوت می ‌کردند و به آن‌ها غذا و لباس می‌دادند.

امام حسن مجتبی (ع) تمام توان خویش را در راه انجام امور نیک و خداپسندانه به کار می‌گرفت و اموال فراوانی در راه خدا می ‌بخشید. مورخان و دانشمندان در شرح حال زندگانی پر افتخار ایشان، بخشش‌های بی‌سابقه و انفاق‌های بسیار بزرگ و بی‌ نظیری ثبت کرده‌ اند.