به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبر قم(قم نا) به نقل از گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، تجمع طلاب و اساتید حوزه علمیه قم در مدرسه فیضیه و اعتراض به مشکلات اقتصادی کشور با عنوان «روحانیت همدرد مردم» با حاشیه‌هایی همراه بود. 
به دلیل حساسیت برگزاری این تجمع از سوی طلاب علاوه بر شبکه‌های خبری، خبرنگاران و عکاسان خبرگزاری‌های مختلف نیز حضور داشتند و تلاش می‌کردند تا ابعاد مختلف این تجمع را مخابره کنند.
پس از تلاوت آیاتی از قرآن کریم مجری برنامه که خود از روحانیون بود، پشت تریبون آمد و با تشریح اهداف تجمع، برای دقایقی شعارهایی در خصوص اعتراض به وضعیت اقتصادی کشور سر داد و جمعیت نیز با او همراه شد.
 یکی از مسوولان برگزاری همان دقایق اولیه‌ای که این شعار روی پلاکارد دیده شد به سمت طلبه‌ای که این پلاکارد را در دست داشت رفت و آن را پاره کرد و از او خواست تا آن را جمع‌آوری کند.
در همان ابتدای برنامه، گروهی از طلاب جوان در اطراف جایگاه سخنرانی، با در دست داشتن پلاکاردهایی که شعارهایی روی آن نوشته شده بود مستقر شدند و برخی نیز در وسط جمعیت نشسته بودند و شعارهایی که روی مقوا نوشته شده بود را بالا آوردند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبر قم به نقل از «مهر»، بخشی از شعارهای نوشته روی این پلاکاردها این‌گونه بود؛ «یه اختلاس کم بشه گرونی‌ها حل می‌شه»، «مدیران فاسد باید مجازات شوند»، «این گفته امام؟ره؟ است؛ مذاکره حرام است»، «سؤال از مسوولان وظیفه مجلس است»، «گرچه جیبا خالیه، روحیه‌ها عالیه»، «من طلبه انقلابی‌ام یعنی در برابر فساد و تبعیض سکوت نمی‌کنم»، «شش سال مذاکره جواب نداد»، «مردم گله‌مندند»، «روحانیت متعهد به خون سرمایه‌داران زالوصفت تشنه است»، «جرثومه‌های فساد باید به‌شدت مجازات شوند». در بین شعارهایی که روی این پلاکاردها نقش بسته بود. شعاری نیز به چشم می‌خورد که منجر به ایجاد حواشی شد. یکی از مسوولان برگزاری همان دقایق اولیه‌ای که این شعار روی پلاکارد دیده شد به سمت طلبه‌ای که این پلاکارد را در دست داشت رفت و آن را پاره کرد و از او خواست تا آن را جمع‌آوری کند.

تذکر فرمانده تیپ امام جعفر صادق(علیه السلام)  نسبت به برخی شعارها
در همین حین و قبل از آمدن آقای «رحیم‌پور ازغدی» سخنران اصلی این تجمع، حجت‌الاسلام حسین طیبی‌فر، فرمانده تیپ امام جعفر صادق؟ع؟ پشت تریبون رفت و در همان آغاز کلامش، اعلام کرد یکی از شعارهایی که روی پلاکارد نوشته شده با اهداف این تجمع سنخیتی ندارد که باید جمع شود تا مورد سوءاستفاده و به حاشیه راندن اصل موضوع نشود.
تمامی این ماجرا تقریباً پنج دقیقه‌ای بیشتر طول نکشید و آن دو یا سه نوشته خاص جمع‌آوری شد اما حاشیه‌های آن باقی ماند. 
در ادامه گفت‌و‌گویی داشتیم با حجت‌الاسلام محمد‌رضا زیبایی‌نژاد، مسوول مرکز مطالعات و تحقیقات زنان حوزه علمیه قم که در ادامه آن‌ را می‌خوانیم.

مستحضر هستید که تجمع طلاب و اساتید حوزه علمیه قم در مدرسه فیضیه دچار حاشیه‌هایی شد که مطالبه بحق مردم درباره مسائل اقتصادی و مشکلات و بحران‌های امروز جامعه به انحراف رفت. برای بیان انتقادهای مشفقانه، مطالبه دلسوزانه و بحق و مورد توجه، باید چطور عمل کرد که بیان این دغدغه‌ها به‌دور از تسویه حساب‌های سیاسی و بحران‌زا باشد؟
یک فلسفه وجودی روحانیت ارتباط و اتصال با مردم است و این اتصال از آن جهت است که روحانیت می‌تواند آموزه‌های دینی را به مردم انتقال دهد و دیگر اینکه زبان بحق مردم است که می‌تواند دغدغه‌ها را انتقال دهد.
روحانیت زبان مطالبات بحق مردم است که وظیفه همدردی و غمخواری با مردم را دارد و می‌تواند پیوند اجتماعی جامعه بر مبنای تقوا را برقرار کند آن‌گونه که در این جمله هم بر این موضوع تأکید شده است( تعاونوا علی البر و التقوی). رسالت طلبگی توجه به دغدغه‌های مردم و گوش شنوای مردم بودن است که مراجع در رأس این موضوع قرار دارند.
اگر خدایی نکرده روحانیت بر اشرافیت قرار گیرد و حس بی‌نیازی به آن دست دهد، آنجا که باید فرهنگ دینی را به مردم برساند، ناموفق خواهد بود و همچنین فلسفه وجودی و مشروعیت خودش را که حمایت مطالبات بحق مردم است، را از دست می‌دهد. لذا اصل اینکه روحانیت مصداق این جمله است ( امرنی ربی بحب المساکین)؛ روحانیت وظیفه دارد که مردم را دوست بدارد و دستش در دست مردم با‌شد و با آنها پیوند عاطفی برقرار کند و از مطالبات مردم خودش را بی‌تفاوت نشان ندهد و با توجه به شرایط حساس کشور و نیاز به همگرایی و وحدت بیش از قبل بین گروه‌ها و جریان‌ها حضور داشته باشد.
از سویی دیگر امام راحل تأکید داشتند که جنگ فقر و غنا یا اینکه جنگ اسلام و آمریکاست. اکنون وظیفه داریم از اسلام نبوی حمایت کنیم و نگذاریم که انقلاب دچار تحریف شود و آن چیزی که انقلاب را دچار تفرقه قرار می‌دهد افراد بی‌درد هستند که مثل مردم نیستند و از جنس مردم نباشند اینها باید مورد توجه باشد. 

برخی انقلابی‌گری را به معنای افراط‌گرایی می‌دانند، در همین ماجرای اخیر نیز شاهد بودیم این حرکت خوب طلاب با یک عمل افراطی به انحراف رفت و این مطالبه اصلی جامعه و مردم به حاشیه کشانده شد.
انحرافی که در این مبارزه شکل می‌گیرد این است که موضوع را سیاسی کنیم و جنگ سیاسی را عنوان کنیم. اکنون جنگ میان افراد انقلابی و غیرانقلابی است. این قاعده کلی است ما به عنوان روحانیت این وظیفه را داریم که علمدار مطالبات مردم باشیم. 
نقدهایی به دولت‌ها از نظر فرهنگی، سیاسی یا روحیه اشرافی‌گیری وجود دارد که باید به‌گونه‌ای با آن مواجه‌گیری کنیم که جنگ فقیر و غنا دیده شود. نباید با بی‌تدبیری‌ها و برخی حرکت‌های جاهلانه حاشیه متن موضوع شود. باید جلوی برخی موضوعاتی که تبدیل به حاشیه می‌شود را گرفت چرا که تأثیراتی مهم‌تر از متن برجای می‌گذارد و متن به حاشیه می‌رود و باید با توجه به بصیرت سیاسی و اجتماعی در تجمعات این تحولات را مدیریت کنیم که مجالی برای حاشیه‌پردازی‌ها نباشد.
ما هر موقع که بخواهیم پایمان را جای حساس بگذاریم صدای خیلی‌ها بلند می‌شود زمانی که با حساسیت‌های اجتماعی کاری نداشته باشیم صداها بلند می‌شود اما همین‌که بخواهیم دست روی مسائل و موضوعات حساس بگذاریم جریان‌هایی علیه ما بسیج می‌شوند.

 این کلیت باید ما را از حساسیت نیندازد. باید برای آن هزینه دهیم. باید بدانیم که هزینه‌تراشی هم عاقلانه نیست اگر در مدرسه فیضیه موضوع بحث مطالبات اقتصادی مطرح است و کسی بیاید موضوع دیگری را مطرح کند که مناسب جلسات کارشناسی است نه عمومی باید مد نظر قرار گیرد.

برخی موضوعات را باید در بین کارشناسان با مستندات علمی مطرح کرد و نباید بحث آکادمیک را درعرصه عمومی گفت. اگر چنین شد یک مسأله حاشیه‌ای نتیجه را دستخوش تغییر می‌دهد.
دقیقاً مانند موضوع سفارت عربستان سعودی که برخی حاشیه‌های مانند بالارفتن عده‌ای از دیوار سفارت ریاض در تهران موجب شدند که متن موضوع اصلی تغییر داده شود و عربستان در راستای شیطنت‌های سیاسی خود از آن موضوع استفاده نماید. 
جهالت‌ها می‌تواند یک حرکت مقدس را زیر سؤال برد. مدیران حوزه هم باید حواس‌شان جمع باشد تا از دیگران رودست نخورند. دیگران می‌خواهند که حاشیه وارد متن شود و باید حرکت اصلی را مدنظر قرار داد و حوزه علمیه باید صدای مطالبات مردم باقی بماند. باید به این نکته توجه داشت که برخی مواقع باید از 
تسویه حساب‌های سیاسی و بحران‌زا دوری کرد.

امروز فقط دغدغه مردم اقتصادی نیست. افزایش فساد و ترویج اشرافی‌گری نیز از موضعاتی است که با شعارها و آرمان‌های انقلاب تفاوت دارد و این فاصله بین اصول انقلاب و آنچه که واقعیت مردم را آزار می‌دهد. ما امروز در جنگ اقتصادی به سر می‌بریم و باید شرایط و فرهنگ هشت سال دفاع مقدس بر امروز ما حاکم باشد.
به نظر می‌رسد مسأله پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. این که بگوییم مردم یک طرف و حاکمیت یک طرف دیگر این تصویر غلطی است. حاکمیت بخشی از مردم است که توسط مردم انتخاب شده است. 
باید اشاره کنم که مردم در مقیاس کلی کشور قرار دارند و متأسفانه برخی با رفاه‌زدگی و فرهنگ تجمل کنار می‌آیند و تسامح با ارزش‌ها شکل می‌گیرد. 
سؤالی که پیش می‌آید این است که مگر مردم نمی‌دانستند که دولت انتخابی است و یک دوره خدمت کرده است چرا دوباره هم به آن رأی دادند با وجود اینکه عملکرد آن را دیده بودند. برخی مواقع با موضوعات طوری مواجه نشویم که بگوییم مردم معصوم هستند مردم هم باید سهم خودشان را در این باره بپذیرند. 
نباید فراموش کرد که اول انقلاب اگر کسی اشرافیت به خرج می‌داد، میان مردم نمی‌آمد و توسط مردم تحقیر می‌شد ولی اکنون این تحقیر وجود ندارد. برخی مواقع عنوان می‌شود که جلوی جرم‌های بزرگ را بگیریم درصورتی که جرم‌ها کوچک هم باید دیده شوند. مثلاً در ژاپن جلوی فسادهای کوچک را می‌گیرند. مدیری که قطارش با تأخیر ۴۰‌ثانیه‌ای مواجه شده است جلوی جمع معذرت‌خواهی می‌کند تا این تأخیر کوتاه به مدت طولانی بیشتری تبدیل نشود.

نقطه خطای ما این است که برای مبارزه با فسادهای کوچک بی‌مسوولیت شدیم و خواستار مبارزه با فسادهای کلان هستیم.

این مشکل فرهنگ عمومی را باید از تعلیم و تربیت رسانه روحانیت و حوزهای علمیه شروع کرد و فرهنگ‌سازی کرد که خطاهای کوچک هم دیده شود و با آن مبارزه صورت گیرد تا شاهد فسادهای بزرگتر نباشیم.

فرهنگ ایثار از خود گذشتگی و صبر و تحمل و عبور از منافع شخصی را هم باید لحاظ کنیم. به نظر می‌رسد بین مسائل باید تفکیک کرد برخی مواقع اختلاف نظرهای سیاسی وجود دارد و باید سعی کرد این موضوعات را در یک دستور یا فرایندی مورد بحث قرار داد.

باید دانست که همه مسائل ما سیاسی نیست برخی مسائل هم زیست‌محیطی است و این موضوعات زیست‌محیطی، موضوعی اجتماعی است و باید ظرفیت‌ها را برای حل آن ارائه کرد در این وسط نباید بی‌عقلی و فرصت‌طلبی سیاسی از آن کرد.

این معضل اجتماعی باید حل شود اینکه تقلیل دهیم برخی مسائل و چتر سیاسی را روی همه بکشیم این یک خطاست و باید مسائل ملی با مشارکت حل شود یک بخشی از مشکلات اقتصادی بانک مرکزی است یا بازار است ولی بخشی عمده آن فرهنگی است. 
چرا برخی اضطراب بازار را بیشتر می‌کنند؟ و مشکلات تعمیق می‌شود. این نشان از این است که مردم نسبت به آینده امیدوار نیستند و یک مقداری فرهنگ حرص بیشتر شده و کارشناسان باید نسبت به این موضوعات گفت‌وگو کنند و بر اساس اجماع مسائل را پیش ببرند. زمانی که می‌خواهیم علمدار باشیم و دیگران را نبینیم، به زمین می‌خوریم.

درگیری‌های ما در تمام عرصه‌ها دارد ما را زمین می‌زند و باید فرهنگ گفت‌وگو توسعه یابد.
یک تعداد قلیلی هم هستند که دلسوز این مملکت نیستند که برخی دو تابعیتی‌ها از آن جمله‌اند و این افراد باید قسم آن کشور را در راستای برآورد کردن منافع آن سرزمین بخورد و این جای بررسی دارد که صاحب‌نظران در این باره کارشناسی کنند که این‌گونه افراد چگونه می‌توانند به جامعه خودشان خدمت کنند. 
در مسائل عمومی کشور معلوم می‌شود که خانواده منشأ اثر است و چقدر نسل جدید خودش را با موضوعات غمخواری یا قناعت تعلیم داده است و این جا دیده می‌شود که خانواده چقدر کارکرد خودش را به درستی انجام داده است و اگر فرهنگ به خوبی منتقل شود، می‌تواند ضربه‌گیر خوبی در برابر این تکانه‌ها باشد. 
اخیراً در سوئیس نظرسنجی کرده بودند که آیا مردم یارانه می‌خواهند یا نه؛ بیش از ۷۰‌درصد گفته بودند که ما نیازمند کار و تلاش هستیم و یارانه ما را تنبل می‌کند. ما باید به این بیندیشیم که فرهنگ کار و تلاش و مقاومت و قناعت را در جامعه منتقل کنیم تا در برابر این‌گونه تکانه‌های اجتماعی یا اقتصادی ضریب مقاومت جامعه بالا رود. لازم است که فرهنگی ایثار و اتحادی همانند دوران دفاع مقدس رشد یابد تا در شرایطی که در جنگ اقتصادی به سر می‌بریم همانند آن دوران پیروز باشیم.

منبع:صبح نو