سال ۱۳۴۱ بود که مجلس اساسنامه اتاق صنایع و معادن را  در ۲۲ ماده با هدف کمک به توسعه و پیشرفت امور صنایع ، تشویق بهره برداری از معادن و بهبود محصولات صنعتی و معدنی داخلی ، ترویج و شناساندن آنها در داخل و خارج کشور، هماهنگ کردن نظریات صاحبان صنایع ، معادن و ایجاد همکاری آنان با یکدیگر و تسهیل و تنظیم ارتباط بین صاحبان صنایع و معادن تصویب کرد.

اتاق در بسته ای که پشت آن حداقل برای ما غیر فن ها مقداری گنگ است ولی در برخورد با برخی افراد می شود حدس زد که اهم فعالیت آنها تشویق بخش خصوصی برای سرمایه گذاری، هم فکری با صاحبان صنایع، ارتباط وزارت صنایع با مدیران صنایع و… است.

انتخابات اتاق بازرگانی این دوره انگار رنگ و بویی دیگر دارد تا جایی حداقل در تهران از صف آقازاده ها گرفته تا منسوبین به دولت همه آمده اند تا به نوعی مهم بودن انتخابات  این اتاق و رمز و رازهای آن با سیاست را نشان دهند.

اسدالله عسگراولادی یکی از مردان قدرتمند تجاری ایران هم این اتاق را فرصتی برای عده ای دانسته که در اتاق حاضر می شوند تا مشکلات شخصی خود را برطرف کنند.

این فعال اقتصادی در این باره می گوید: اولین موضوعی که باید برای توسعه اتاق بازرگانی در نظر گرفت این است که اعضای اتاق باید وقت برای حضور در اتاق را داشته باشند و اگر به دنبال ژست اقتصادی هستند نباید در اتاق حاضر شوند، اگر اعضا وقت لازم را نداشته باشند نمی توانند آن چنان که باید به قوای سه گانه مشورت های لازم را ارائه کنند.

حال چرا این اتاق امروز اینقدر مهم شده را باید در ترقی پلکانی افراد وارد شده به بدنه اجرایی و سیاسی کشور دانست به عنوان نمونه اتفاقی که اکنون برای نهاوندیان رییس دفتر رییس جمهور رخ داده و در آینده هم می تواند این اتفاق برای اعضای دیگر آن رخ دهد.

از اتاق بازرگانی تهران که بگذریم حدیث این اتاق در قم به نوعی دیگر است تا جایی که یکی از نامزد های این دوره در این باره می گوید: افراد فعلی این اتاق هم قسم شده‌اند که رویه گذشته که خنثی بودن تاثیرات اتاق بود را در آینده هم ادامه دهند.

 ولی سئوال اینجاست که چرا نمی‌خواهند افرادی جدید به عضویت این اتاق درآیند؟

آری واقعا چرا این عده به گفته ایشان نمی خواهند تغییری در رویه خود دهند؟ آیا آن ها هم فقط دنبال ژست های اقتصادی این اتاق هستند؟ اگر مدیریت آن ها تاکنون تاثیری داشته چرا نمی خواهند روح جدیدی به آن اضافه شود؟آیا عدم نظارت بر عملکرد آنها باعث توهم آنها شده است؟ و چراهای زیادی که به نظر بی پاسخ خواهد ماند.

در برخورد با تنی چند از صاحبان صنایع استان مشخص می شود اتاق بازرگانی که به نوعی رابط بین لوایح مجلس و دولت است، آن طوری که انتظار می رود ، در قم نه تنها فعال نیست بلکه به نوعی نیمه تعطیل است.

نکته دیگری که می توان از سخنان یکی از  نامزد های انتخاباتی برداشت کرد، داشتن بودجه بالا این اتاق برای حضور تجار ایرانی در بازارهای بین المللی و تعامل آن ها با بازارهای خارجی است که متاسفانه در قم برای برپایی نمایشگاه های چینی و… هدر می رود.

اگر این بودجه کلانی که این نامزد انتخابات از آن دم می زند واقعا صرف هزینه های بی اثر و بی تاثیرگذار مانند حضور چینی هایی در استان شود، باید نسبت به وضعیت این اتاق در دوره جدید تجدید نظر کرد.

با نگاهی گذرا به برخی مجلات، روزنامه ها و سایت های استان می توان حدس زد که میزان علاقه به ورود به این اتاق چقدر زیاد است و هر یک با دادن شعارهای جذاب سعی در جذب رای دارند ولی اتفاقی که نگران کننده است حفظ رویه جاری در این اتاق است.

حال امید است با آنکه در آستانه این انتخاب مهم برای صنعت استان هستیم حداقل افرادی وارد اتاق بازرگانی استان شوند که دغدغه صنعت داشته باشند و در عمل بی اعتمادی بخش خصوصی به صنعت کشور را از بین ببرند.

منبع : قم فردا