ببین خلوص و سادگی این دو را. پیرمرد قمی و پسر معلولش حالا به نماد دلدادگی تبدیل شده‌اند.

چندسالی است که هر سال به همین شکل و صورت،‌ به راهپیمایی می‌آیند: پدر سالمند ایستاده و راست‌قامت فرزند معلولش را به پشت می‌گیرد، فرزند خندان و امیدوار، بر پشت پدر، در یک دست پرچم ایران و در دستی دیگر عکس رهبرش را سخت می‌گیرد و هر دو با قدم‌هایی استوار به پیش می‌روند.

زبان از توصیف شکوه این عکس درمانده. چه چیز باعث این شیدایی و عشق شده‌است؟ عشق به ایران، عشق به آزادی،‌ عشق به استقلال، عشق به جمهوری اسلامی… عشق به رهبر…

باید این عکس را قاب گرفت و در سردر اتاق تمام مسؤولین کشور زد. این کشور به همت و شور اینها سربلند ایستاده است.

“هانف خالدی”