بد نیست برای فهمیدن چنین مهمی و تبعات خطای در آن، برشی از یادداشت شهید مصباح‌الهدی باقری کنی در سالِ ۱۳۹۹ را بخوانیم. در ابتدای این متن که نقد تندی است به فیلمِ «جهان با من برقصِ» سروش صحت و با نام مستعار «مسیحا رضوان» منتشر شده، آمده است: «اکنون بعد از گذشت ۴ سال از دورهٔ مسؤولیتِ دکتر عبدالعلی علی‌عسکری، به رغم تلاش فراوان اما تنها به‌کارگیری چند جوان انقلابی در رسانهٔ ملی را شاهدیم، آن هم نه در سنگر برنامه‌سازی با شاخص‌های ممتاز (=پرمخاطب و پراثر در جریانِ انقلاب)، بلکه بیشتر در پشت میز ریاستِ شبکه‌ها. لذا همچنان کمتر برنامهٔ نمایشی (یا مجموعهٔ‌) پرمخاطبی می‌بینیم که کار نیروهای انقلابی باشد. در واقع، از مقولهٔ امرشدهٔ رهبر بزرگوار انقلاب که همانا جذب و تربیت نیروی انقلابی و کارآمد برای خط مقدم جبههٔ رسانه‌ای کشور بود، خیلی خبری نیست. البته برنامه‌های گفت‌وگومحور نادری هم بود که توسط نیروهای انقلاب تدارک و تهیه می‌شد که آن هم فعلاً در محاق است چرا که برخی را خوش نیامده است.»

روزنامهٔ «وطن امروز»، ۱۳۹۹.۴.۱۷، «جهان با من نمی‌رقصد؟!»

اما از پسِ این دورۀ آقای علی‌عسکری، فرصتِ مغتنمی در اختیار جبههٔ فرهنگی انقلاب قرار گرفت. دوره‌ای که علی‌رغم ضعف‌ها و اشکالاتِ اساسی، توانست در میان این‌همه بحران و آشوب و جنگ، از موضع انقلاب اسلامی کوتاه نیاید و حرف اساسی اسلام انقلابی را با افتخار سر دست بگیرد. همین سر دست گرفتن مفتخرانه و سخن گفتن جسورانه از آن، باعث شده تا این سازمان، «شخصیت» پیدا کند. آنکه چیزی نیست یا چیزی است شبیه چیزهای معمول، چه مخالفت و موافقتی با آن؟ تازه با این «شخصیت» داشتن است که می‌شود دوستان و دشمنان جدی داشت. دشمنی‌های جدی که این روز‌ها خود را در خروارخروار خبر و تحلیل‌ راست‌ودروغ نشان می‌دهد. اما اصل و عمق این مخالفت‌ها چیزی بیشتر از این برون‌دادِ ظاهری‌ و دعواهای جزئی‌ سر کیفیت این برنامه و آن برنامه و فلان سلبریتی و میزان مخاطب و از این قبیل چیز‌هاست.

فهم این دشمنی‌ها بدون فهمیدن اراده‌های سیاسی حاضر در صحنه ممکن نیست. مثلاً «محمد قوچانی» در گردهمایی حزب کارگزاران از لزومِ رقم زدن «جمهوری سوم»، سخن به میان می‌آورد و  از تغییرات بنیادین در ساختار‌های نظام دم می‌زند. و منظورش از «جمهوری سوم» همان هضم شدن در نظم آمریکایی است که میزانسنِ خاص خود را می‌طلبد. و این، همان چیزی‌ است که به‌قول «حسین مرعشی»، «شهادت» دیگر در آن ارزش نیست چراکه شهید شدن و شهادت‌طلبی، مخل زندگی نرمال است. یا «تقی آزاد ارمکی» که چند ماهی‌ست در دانشکدهٔ علوم اجتماعی دانشگاه تهران، دوباره جا خوش کرده و خود را تئوریسین «جمهوری سوم» می‌داند، در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ «اعتماد» از لزوم تصاحبِ صداوسیما می‌گوید و بزرگترین گناه صداوسیما را ندادن جایگاه به «طبقۀ متوسط» به‌عنوانِ حاملان اصلی عقلانیت، توسعه و فرهنگ این مرز‌وبوم می‌داند. این‌ها تازه بروزِ کوچکی از آن اراده است که به بیان آمده؛ وگرنه در محافل خصوصیِ خود، حرف‌های رادیکال‌تر هم می‌گویند.

چرا این جریان منفعت‌طلب و سودجو، تمرکزِ چنین نیروی پرهزینه و بزرگی برای تصاحبِ صداوسیما را به‌صرفه و بهینه می‌داند و همهٔ لشکر خود را به خط کرده و حتی حاضر است سر آن، از نیروهای انقلابی هم  یارگیری ‌کند؟ چون این صداوسیماست که مقتدرانه جلوی این جریان ایستاده و از اصول انقلاب اسلامی پاسداری می‌کند. نهادهای فرهنگیِ محوریِ دیگر، عمدتاً خود امروزه مبتلا به ویروس میان‌مایگی شده‌اند و گیرِ تله‌ و گفتارهای وارداتی چون «طبقهٔ متوسط»، «قشر خاکستری»، «وایرال شدن»، «سرمایهٔ اجتماعی»، «سلبریتی‌محوری»، «شکافِ اجتماعی» و … افتاده‌اند. این نهاد‌هایِ ویروسی، از پیش، سپر در برابر این جریان انداخته‌ و منفعل شده‌اند یا دست‌کم مانع جدی در برابر غرب‌زده‌ها به حساب نمی‌آیند.