به گزارش قم نا ، به نقل از سرویس علمی فرهنگی خبرگزاری «حوزه»، متن روایت را به نقل از کتاب کافی نقل می‌‌کند.

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ الْقُلُوبُ ثَلَاثَهٌ قَلْبٌ مَنْکُوسٌ لَا یَعِی شَیْئاً مِنَ الْخَیْرِ وَ هُوَ قَلْبُ الْکَافِرِ وَ قَلْبٌ فِیهِ نُکْتَهٌ سَوْدَاءُ فَالْخَیْرُ وَ الشَّرُّ فِیهِ یَعْتَلِجَانِ فَأَیُّهُمَا کَانَتْ مِنْهُ غَلَبَ عَلَیْهِ وَ قَلْبٌ مَفْتُوحٌ فِیهِ مَصَابِیحُ تَزْهَرُ وَ لَا یُطْفَأُ نُورُهُ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَهِ وَ هُوَ قَلْبُ الْمُؤْمِنِ.

امام باقر علیه السّلام فرمود: دل ها سه گونه اند:

۱- قلبی وارونه که هیچ نیکى و خیرى در آن جاى نگیرد و آن قلب کافر است.

۲- قلبی که در آن نقطه سیاهى است و نیکى و بدى در آن با یکدیگر در پیکار و کشمکش مى‏باشند، دل با هر کدام از آن دو همراه باشد، بر دیگرى چیره می‌شود.

۳- قلبی که باز و گشاده است، در آن چراغ هایی نور افشان است و تا روز قیامت خاموش نگردد و آن قلب مؤمن می باشد.

(الکافی، ج‏2، ص: ۴۲۳)