به گزارش پایگاه خبری قم نا ، خیل شیفتگان خاندان عصمت و طهارت (ع) نیز با حضور دراین آیین باشکوه ، ارادت خالصانه خود را به سید و سالار شهیدان کربلا نشان دادند.

سخنرانان دراین آیین که در شبستان امام خمینی حرم مطهر ترتیب یافته بود، گوشه هایی از زندگانی گهربار حضرت سید و سالار شهیدان را بیان کردند.

درهمین حال به مناسبت میلاد خجسته امام حسین (ع) ،حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س) به صورت باشکوهی آذین بندی و چراغانی شده و برنامه های مختلف جشن و سخنرانی با حضور زائران از سراسر کشور از شب گذشته دراین مکان مقدس برپا است.

مردم ولایت مدار قم نیز با چراغانی و آذین بندی خیابان ها ، معابر و هر کوی وبرزن و پخش نقل و شیرینی ، عشق وارادت خالصانه خود را نسبت به آن امام همام نشان دادند.

برگزاری آیین های جشن و سرور سالروز میلاد امام حسین (ع) در مساجد ، تکایا ، مقابر امامزادگان با حضور زائران و ایجاد ایستگاه های پذیرایی صلواتی از دیگر برنامه های ارادتمندان خاندان عصمت و طهارت (ع) درقم است.

دربیوت آیات عظام تقلید و دفتر مقام معظم رهبری نیز به همین مناسبت مجالس جشن با حضور مراجع تقلید ترتیب یافته و مداحان اهل بیت (ع) با خواندن اشعاری در وصف امام حسین(ع) شور و هیجان خاصی را درمیان شرکت کنندگان بوجود آورده اند.

مسجد مقدس جمکران نیز دراین ایام شاهد حضور گسترده زائران از سراسر کشور می باشد که با حضور در آیین های جشن و سرور ، ارادت خالصانه خود را به آن امام همام نشان می دهند.

حضرت امام حسین(ع) ، سومین پیشوای شیعیان جهان، سوم شعبان سال چهارم هجری در شهر مدینه دیده به جهان گشود و منزل امام علی(ع) نخستین امام شیعیان و حضرت فاطمه(س) بانوی بزرگ اسلام را غرق در نور و شادی کردند.

سید الشهدا، وفی، مبارک واحد الکاظمین، طیب، سبط و سید شباب اهل الجنه از لقب های امام بزرگوار و ابوعبدالله کنیه ایشان است.

حضرت محمد بن عبدالله (ص) نام امام را حسین نهادند و از سیدالشهدا به عنوان ˈزینت آسمان ها و زمین، چراغ هدایت و کشتی نجاتˈ یاد کردند.

حضرت امام حسین (ع) در سایه پر مهر و محبت امام علی(ع) پرورش یافتند و از سرچشمه علم و ایمان رسول خدا (ص) تا شش سالگی بهره بردند.

آن حضرت پس از رحلت پیامبر اکرم(ص)، مادر بزرگوارشان را نیز از دست دادند و در غمی شگرف فرو رفتند.

آن حضرت همواره یار و یاور امام علی(ع) در تمامی جنگ ها و مشکلات بودند، و درس اخلاق و فضیلت را از پدر آموختند و این گونه آماده پذیرش ماموریت الهی پس از شهادت برادرشان امام حسن(ع) شدند و در سال ۵۰ هجری قمری رسالت سنگین امامت و هدایت مردم را بر عهده گرفتند.

امام حسین(ع) در دوره ای می زیستند که حکومت مستبد بنی امیه بر تخت خلافت تکیه زده بود که با انحراف از اصول و موازین اسلام سعی در گمراهی مردم داشت.

معاویه نخستین حاکم بنی امیه بود که برای رسیدن به هدف های خود از هیچ گونه ظلم و ستمی کوتاهی نمی کرد و برای ویران کردن پایه های جامعه اسلامی و قوانین الهی تمامی تلاش خود را به کار بست.

پس از مرگ معاویه یزید پسر وی که مردی خوشگذران بود، بر خلاف قرارداد صلح معاویه با امام حسن(ع) ، بر تخت خلافت تکیه زد؛ خلیفه ای که جای پای خویش را بر گام های پدرش برای مبارزه با مقدسات اسلامی گذاشت و این گونه سبب مخالفت و قیام پرشور امام حسین(ع) علیه حکومت خود شد.

یزید پس از رسیدن به خلافت در نخستین اقدام، خود را امیرالمؤمنین خواند و برای این که پایه های سلطنت ناحق و ستمگرانه اش را محکم کند به شخصیت های اسلامی پیامی فرستاد و آنان را به بیعت با خویش فراخواند و خواهان بیعت امام حسین(ع) با خود شد.

حضرت سید و سالار شهیدان حاضر به بیعت با یزید نشدند و صدای مخالفت خویش را با خلافت یزید به گوش همگان رساندند.

امام حسین(ع) سرانجام پس از ۱۱سال امامت در ۵۷ سالگی در روز عاشورا به شهادت رسیدند و آموزگار آزادگی و ایثار در تمامی اعصار شدند.

منبع : ایرنا