در این مطلب می خوانیم:
۶۶ نهال، نحیف و بانشاط، به امید باران نگاهشان را به آسمانِ آبان دوخته‌ اند. ابرها تکه تکه رنگ سفیدشان را به آسمان پاشیده‌ اند و طوری شیطنت می‌ کنند گویا هوای باران به سرشان زده. دخترک با پیراهن سفید و گونه‌ هایی سرخ، عروسک موطلایی ‌اش را دست گرفته و ردِ چادر مادرش را دنبال می ‌کند. به باغچه کوچک و ۶۶ درخت منتظر که می‌ رسد، سرش را عقب برمی‌ گرداند و نگاهی می‌ اندازد. دست مادرش را می ‌کشد… «مامان اینا رو … دارن بزرگ میشن »
آن طرف ‌تر پیرمرد انار سرخ ترک ‌خورده‌ ای دست گرفته و آهسته با عصا راهش را در پیاده ‌رو باز می ‌کند. صدای دخترک را که می ‌شنود، نگاهی به درخت ‌های سه ساله باغچه کوچک محله می‌ اندازد… انگار چند سانتی بلندتر شده‌ اند: « این تکه زمین اینجا بیکار افتاده بود… ۱۰ -۱۵ سال بود…شایدم بیشتر… ما هم که جایی نداشتیم چهار درخت داشته باشد و عصرها زیر سایه ‌اش بنشینیم…. این نهال ‌ها را کاشتیم که چهار صباح دیگر سایه ‌ای بیندازد و پناه تابستان‌ ها شود. » دارد با رفته‌ گر خسته ‌ای که به دیوار تکیه داده تا نفسش جا بیاید حرف می‌ زند. رفته ‌گر لبخندی زد… پیرمرد هم….
خورشید مهربان بود و آسمان نیمه ابری. همه چیز خوب به نظر می ‌رسد تا رسیدن خودروی یگان حفاظت مسکن و شهرسازی. دو مرد یونیفرم پوش پیاده شدند و ابتدا با تردید به درختها نگاه کردند. دخترک قلبش لرزید. پیرمرد رفت جلو تا ببیند چه خبر شده… یونیفرم‌پوش ها شروع کردند به درآوردن درخت ‌ها از ریشه. اولی … دومی …. سومی… پیرمرد جا خورد… دخترک چشم ‌های عروسک موطلایی را گرفت…. مردِ رفته گر سیگارش را به گوشه ‌ای انداخت و از جا بلند شد… یک خودروی دیگر با سه یونیفرم پوش از راه رسید و آنها هم شروع می‌ کنند به درآوردن درخت ‌ها از ریشه و قطره سرخی از انار در دستان پیرمرد روی آسفالت خیابان ریخت…
فایده ‌ای نداشت. ماموریت همین بود. از ریشه درآوردن چند درخت بی‌ آزار… مردم محله که مدت ‌هاست در محله ‌ای با اسم و عنوان شهرک قدس، با کمترین فضای سبز روزگار سر می‌ کنند، دلخوش بودند که چند درخت در زمینی با ابعاد نامشخص کاشته ‌اند. فقط چند درخت بی آزار که گویا تنها موجودات اضافی شهرک قدس بود و باید دور انداخته می‌ شدند…
این داستان کاملا واقعی است. اتفاقی که همین روزها در شهرک قدس، بلوار شهید آوینی رخ داده. البته طبیعی است که زمین دولتی بوده و کسی حق تصرف نداشته. طبیعی است که روابط عمومی اداره ‌کل راه و شهرسازی می ‌گوید یگان حفاظت این اداره وظیفه خود را دررفع تصرف انجام داده و کاری کاملا قانونی اما این هم طبیعی است که ما به عنوان شهروند، چند سوال ساده از مسئولان ذیربط بپرسیم:
۱.خوب است متولیان محترم برای مردم شفاف بگویند که در محله شهرک قدس چند قطعه و چند متر زمین با چه ارزش ریالی فروخته و مبلغ آن را به حساب دولت واریز کرده‌ اند؟ از این پول قطعا هنگفت چه مقدار به قم بازگشته و منفعت آن به مردم رسیده است؟
۲. از آنجا که تامین سرانه‌ های چهارگانه در هنگام ساختن شهرها بر عهده اداره‌ کل محترم راه و شهرسازی است، خوب است توضیح دهند که چرا منطقه‌ ای مانند شهرک قدس و محدوده بلوار آوینی تا این حد کمبود فضای سبز و بوستان محلی دارد؟ چرا باید کار به جایی برسد که مردم خود دست به کار شده و در یک قطعه لچکی با ابعاد نامعلوم چند درخت بکارند؟
۳.این حق مردم است که بدانند در همان منطقه ‌ای که درختان کاشته شده توسط مردم از ریشه درآورده می‌ شوند تا تصرف زمین دولتی حتی در حد چند متر صورت نگیرد، چند هکتار زمین به نهادها، شخصیت ‌ها و موسسات مختلف واگذار شده است؟ ارزش ریالی این زمین‌ های مرغوبِ واگذار شده چقدر است؟
۴.خوب است مدیران شهری، رئیس و اعضای محترم کمیسیون ماده هفت توضیح دهند که چرا در مورد قطع این درختان سکوت کرده ‌اند و چرا از حق مردم در کمبود فضای سبز این منطقه دفاع نمی‌ کنند؟
همه این موارد را که کنار هم می ‌گذاریم، یک واقعیت انکارناپذیر خود را نشان می ‌دهد. مردم در برنامه‌ ریزی‌ های ما برای شهر قم گم هستند. البته هیچ کس مخالف با واگذاری زمین به نهادهای نظامی، شخصیت‌های نظام یا بزرگان قم نیست اما چرا وقتی پای این واگذاری به اصحاب قدرت که به میان می ‌آید، بخشنده می ‌شویم و پای مردم که وسط باشد حسابگر؟
عجیب نیست اگر بعد از همه این کم‌ مهری ‌ها یاد مرحوم سهراب سپهری بیفتیم که می‌گفت: جای مردان سیاست بنشانید درخت، تا هوا تازه شود…
/۸۱۳۸/ ۶۱۳۳/ تنظیم کننده: فرزانه پیری **انتشار- جعفرمسلمی