به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرقم (قم‌نا) به نقل از خبرگزاری مهر، در میان ساختمان‌های پرخطر، ۱۷ ساختمان برای برخورداری از ایمنی نسبی حریق اقدام کرده‌اند و در مقایسه با سال گذشته نیز ۱۷ ساختمان برای رعایت الزامات ایمنی حریق اقدام کرده‌اند، اما یک نکته مهم وجود دارد و آن اینکه انجام اقدامات اصلاحی به تنهایی به معنای خروج قطعی ساختمان از فهرست پرخطر نیست.

بخشی از نگرانی درباره ساختمان‌های ناایمن به تجهیزات و سامانه‌هایی بازمی‌گردد که باید در لحظه حادثه وارد عمل شوند و نبود یا ناکافی‌بودن سامانه‌های کشف و اعلام حریق، سامانه‌های اطفای حریق، درهای مقاوم در برابر حریق و خاموش‌کننده‌های دستی از جمله نواقصی است که در ساختمان‌های ناایمن قم مشاهده شده است.

در برخی ساختمان‌ها نیز تجهیزات آتش‌نشانی وجود دارد، اما غیرفعال بودن یا انجام‌نشدن سرویس و نگهداری دوره‌ای، کارایی آنها را کاهش داده است و داشتن یک سامانه اعلام حریق یا یک خاموش‌کننده زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد که در لحظه نیاز، فعال و قابل استفاده باشد. ایمنی ساختمان یک وضعیت ثابت و یک‌باره نیست و نیازمند کنترل و نگهداری مستمر است.

از همین منظر، ساختمان‌های تجاری، اداری و مسکونی که در گروه‌های پرخطر قرار گرفته‌اند، نیازمند توجه جدی به موضوع ایمنی هستند و این مسئولیت تنها متوجه سازمان آتش‌نشانی نیست.

نقش آتش‌نشانی در ایمنی ساختمان نیز به بازدید پس از ساخت محدود نمی‌شود و این سازمان در چند مرحله وارد فرآیند بررسی ایمنی حریق می‌شود و از بررسی طرح‌ها و نقشه‌های معماری و سامانه‌های آتش‌نشانی تا بازدیدهای میانی و مرحله پایان‌کار، الزامات ایمنی حریق را مورد بررسی قرار می‌دهد.

پیش از صدور پروانه ساخت، در زمان بازدید مرحله عدم خلاف و در حدود ۹۰ درصد پیشرفت ساختمان و همچنین هنگام صدور پایان‌کار، وضعیت ایمنی حریق بررسی می‌شود و در صورت احراز الزامات، تأییدیه مربوط صادر خواهد شد.

این فرآیند نشان می‌دهد ایمنی ساختمان موضوعی نیست که بتوان آن را در آخرین مرحله ساخت به آن اضافه کرد. بخشی از ایمنی باید از همان زمانی که نقشه ساختمان طراحی می‌شود، مورد توجه قرار گیرد.